Top

“Gelukkig zijn wij samen, we hebben veel steun aan elkaar.”

“Gelukkig zijn wij samen, we hebben veel steun aan elkaar.”

Youssef: “Ik ben achttien en ik ben hier met mijn broer Mohamed Nour, die is drie jaar ouder. Wanneer ik voor het laatst gelachen heb? Dat was afgelopen nacht eigenlijk. Eén van de kamergenoten schudde mij wakker en zei: “Go, go go! Jump! Dance!” Wel een kwartier lang. Dat doe ik ook vaak bij hem, zodoende. Wij woonden in Damascus met vader, moeder en een zus van dertien. De laatste dagen voor ons vertrek waren moeilijk, mijn ouders zijn belangrijk voor mij en toch gingen wij weg. Ik wil er eigenlijk niet aan herinnerd worden, I can’t talk about it.”

Mohamed Nour: “Ik moest in militaire dienst. Omdat ik studeerde had ik uitstel tot december 2015, ik studeerde rechten. Of je wil of niet, ze komen je halen. Dienstweigeren kan niet in Syrië. Hoe kom je daar nou bij! Wie niet gaat wordt opgepakt en in de voorste linies tegen IS gezet. Mijn ouders wonen in een erg onrustige wijk in Damascus, afgelopen week was er nog een grote aanslag van IS, die zitten echt overal. Wij proberen elke dag contact met onze ouders te hebben via WhatsApp. Gelukkig zijn wij samen, we hebben veel steun aan elkaar.”

Youssef: “Ik zal je een voorbeeld geven. Op weg naar West Europa zaten we vijf dagen vast in Servië. Mijn broer zag het niet meer zitten. Maar ik kreeg het voor elkaar om hem moed in te spreken en uiteindelijk lukte dat. We hebben elkaar wel nodig. Gelukkig mag ik hier nu naar school. Met jonge mensen uit de hele wereld: Irak, Jemen, noem maar op. Het laatste uur van de dag hebben we vaak het vak drama. Dat doet de docent heel goed: we spelen toneel, maar eigenlijk is het belangrijkste gewoon een uur lang heel veel lachen. Dat lucht op.”

 

Yousef (18) en Mohamed Nour (21) Alagha uit Damascus, Syrië

 

Geen Reacties

Sorry, het reactieformulier is gesloten.