Top

“Ik durfde, als vrouw alleen, niet al mijn kinderen mee te nemen.”

“Ik durfde, als vrouw alleen, niet al mijn kinderen mee te nemen.”

Abdol: “Kijk, dit is mijn moeder. Ik heb haar opgehaald van boven. Daar, kijk! Dat is onze kamer”

Wisa: “We zijn met z’n tweeën gekomen, Abdol en ik. Mijn man is drie jaar geleden in Syrië bij een bombardement omgekomen. Hij stond op de derde verdieping en alles boven hem is ingestort.

We zijn zeven maanden geleden gevlucht, samen met de opa en oma van Abdol en zijn broer en zus van 10 en 12 jaar. Zij zijn nog in Istanboel. Ik moest kiezen wie ik mee zou nemen. Ik durfde, als vrouw alleen, niet al mijn kinderen mee te nemen. Ik dacht, als het zwaar wordt kan ik Abdol in ieder geval nog dragen. Als de boot kapseist kan ik Abdol nog redden. Abdol is het lichtste kind.

We skypen heel vaak. Abdol praat graag met zijn opa en oma. De eerste maanden huilden mijn andere kinderen elke dag om hun moeder en was ik wanhopig. Nu gaat het beter. Ook omdat mijn procedure bijna start.

Ik mis Syrië nog elke dag. Het leven dat we daar hadden als gezin. De gewone dingen. Maar ook mijn werk. Ik ben verpleegkundige en werkte op een verloskundeafdeling. Ik zou graag in Nederland ook weer als verpleegkundige willen werken. Ik ga direct Nederlands leren als dat mag. Ik droom van een rustig leven, hier in Nederland.”

Abdol, waar droom jij van? “Dat ik negen word.”

 

Wisa Malabo (28) met zoon Abdol Nafi Madkok (8) uit Aleppo, Syrië

Geen Reacties

Sorry, het reactieformulier is gesloten.