Top

“Na drie maanden had ik nog steeds mijn telefoon niet terug en toen mij werd verteld dat mijn moeder was overleden ben ik boos geworden.”

“Na drie maanden had ik nog steeds mijn telefoon niet terug en toen mij werd verteld dat mijn moeder was overleden ben ik boos geworden.”

“Toen ik aankwam in Griekenland werd met een stift nummer 68 op mijn hand gezet. Ik ben per auto, vliegtuig, boot, bus, trein en te voet naar Nederland gekomen. Ik ben de jongste van een gezin van in totaal zes kinderen en ik ben in Abu Dhabi geboren. Vanaf 2004 woonde ik in Syrië. Eén van mijn broers woont in Nederland en mijn andere broer in Abu Dhabi. Eén van mijn zussen is vlak voor mij gevlucht samen met haar man en een klein kind, zij wonen nu in Duitsland. Mijn moeder is vier maanden geleden tijdens haar vlucht uit Syrië omgekomen. Mijn vader en twee zussen hebben besloten om in Syrië te blijven. Ze wonen naast elkaar. Mijn oudste zus is getrouwd met een Rus en heeft twee kinderen. Misschien vluchten ze nog naar Rusland. Ik ben nu alleen in Groningen.

Ik heb veel meegemaakt tijdens mijn reis naar Nederland. Ik ben samen met een neef gevlucht. Mijn vader heeft ons naar Libanon gebracht en we zijn per vliegtuig naar Turkije gegaan. Vanuit Turkije zijn we per boot naar Chios gevaren, het lijkt een klein stukje maar we zijn acht uur op zee geweest voordat we aankwamen. We zijn na aankomst naar de Griekse politie gelopen, ik kreeg een nummer, ik moest 20 euro betalen en daarna werd ik op een grote boot naar het noorden van Griekenland gebracht. We waren 24 uur op zee. Met de bus zijn we doorgereisd naar Macedonië. We zijn te voet naar Servië gegaan en daar ben ik in de menigte mijn neef kwijtgeraakt. De situatie in Servië was slecht. Veel papierwerk, veel politie, regen en kou. Ik ben doorgereisd naar Hongarije, Kroatië en Oostenrijk en vanuit Oostenrijk naar München. Ik heb vervolgens twee dagen gewacht omdat ik moest beslissen of ik naar Nederland wilde doorreizen of dat ik in Duitsland wilde blijven. Ik heb de trein naar Düsseldorf gepakt.

We waren in totaal met een groepje van dertien personen. Ik heb mijn broer in Nederland gebeld en toen besloten naar Nederland te reizen. Op het station in Venlo moesten we overstappen en de politie sprak ons aan en vroeg of wij vluchtelingen waren. Ik was bang en we zijn snel weggelopen. Ze lieten ons gaan maar na een paar minuten werd de trein waar we in zaten stilgezet. Er werd omgeroepen dat ze op zoek waren naar een groep personen. Het leek of ze dachten dat we terroristen waren. Na een tijdje waren twaalf personen gevonden. Ik dus niet, waarschijnlijk omdat ik niet echt op een Syriër lijk. Ik ben toen vrijwillig naar de politie gegaan want iemand uit die groep had mijn treinkaartje.

Mijn telefoon werd in beslag genomen. Na drie maanden had ik nog steeds mijn telefoon niet terug en toen mij werd verteld dat mijn moeder was overleden ben ik boos geworden. Ik wilde heel graag mijn familie bellen. Gelukkig heb ik toen snel mijn telefoon teruggekregen. Via WhatsApp en Facebook heb ik nu regelmatig contact met mijn familie.

In Syrië studeerde ik economie en ik was al in mijn derde jaar. Ik moest vechten maar dat wilde ik niet. Daarom ben ik gevlucht. Ik zou graag in Groningen willen blijven. Ik heb hier vrienden gemaakt. Als ik mag blijven dan wil ik weer gaan studeren. Ik moet alleen wel weer helemaal opnieuw beginnen maar dat is niet anders. Ik zou na mijn studie graag bij een bank willen werken.

Ik houd heel erg veel van breakdance. Hier in de opvang heb ik twee vrienden en samen trainen we elke dag een paar uur bij de Hoornse Plas. In het weekend dansen we op de Grote Markt of soms in een club. Een paar maanden gelegen ben ik uitgenodigd voor een etentje met een groep Groningse studenten. Met een paar heb ik nog steeds contact. Als zij druk zijn met studeren dan ga ik voor hen koken. Ik kan goed Arabisch koken en zij vinden het erg lekker. Ik vind het fijn om bij hen te zijn.

Ik heb uiteindelijk mijn neef weer gevonden, hij is in Duitsland. Hij heeft al na één maand een huisje gekregen en hij gaat naar school om Duits te leren. Ik ben niet jaloers want hier in Nederland is iedereen heel vriendelijk en iedereen wil wel Engels met mij praten. In Duitsland is dat vaak niet zo. Ik ben happy hier.”

 

Soltan Hamsho (21) uit Syrië

Geen Reacties

Sorry, het reactieformulier is gesloten.