Top

“Ik slaap niet goed, ik lig veel wakker.”

“Ik slaap niet goed, ik lig veel wakker.”

Het uitzicht vanaf zijn woonkamer op de negende verdieping van de Aquamarijnflat is fantastisch: de wijk Gravenburg, de weilanden en verderop Aduard. Indrukwekkende wolkenluchten en bij mooi weer een geweldige zonsondergang. In de badkamer is zelfs een ligbad. Alan Abdo, inmiddels 27, heeft geluk gehad, zo lijkt het. Hij woont hier sinds september 2016: keurige inrichting, een bank, een salontafel, zes stoelen, keurig in het gelid aan een eettafel met daarop een vaas met drie rode plastic dahlia’s. “Allemaal van marktplaats” zegt Alan. Aan de muur een vuurtoren aan zee.

Drie dagen in de week gaat hij naar les en het praten in het Nederlands lukt al aardig. “Fiets? Ja ik heb een fiets, in de kelder.” Fietsen? Ja. Waarheen? Zomaar? Wat is zomaar? “ En drie dagen in de week werkt hij als stage bij een kleermaker-atelier in de stad. “Ja, achter de naaimachine, repareren, herstellen, innemen, alles eigenlijk.” Al in de van Swietenlaan kreeg hij contact met Nederlanders die hem uitnodigden om te komen eten. Nu kent hij steeds meer mensen, via school, stage en via Humanitas. En de buren: “Aardige mensen en ze komen ook wel bij mij eten.”

Alan is uiterst vriendelijk, bescheiden en beleefd. Net als de Nederlanders, vindt hij. “Maar het is wel allemaal heel anders hier, helemaal anders, alles is anders.” En er is nog iets: sinds hij in de flat woont ligt er soms een kapot ei in zijn brievenbus. Een poosje geleden werd er een ei tegen zijn voordeur en eentje tegen het keukenraam gegooid. Hij was thuis, en schrok. En in de brievenbus vond hij een papier waarop “oprotten naar je eigen land” was geschreven. Hij deed aangifte bij de politie (“ja die was heel vriendelijk”), maar hij heeft nu wel een probleem. “Ik slaap sinds die tijd niet goed. Ik lig veel wakker. Ik ga ook naar een psycholoog om te praten. Zij zegt dat ik het moet proberen te vergeten, maar dat lukt niet.”

Er is veel gebeurd de afgelopen jaren. “Wij zijn een grote Koerdische familie en woonden in Aleppo, nu woont daar alleen nog één oom.” Zijn vader had een kledingfabriek, maar die is weg, net als het huis. Zijn oom maakte een filmpje van de puinhopen met z’n telefoon. “Mijn vader is nu in Turkije, waar hij opnieuw een fabriek heeft met ongeveer tien personeelsleden. Mijn moeder, twee zussen en een broer zijn in Hamburg beland. Een andere oom woont in Brazilië, die is dokter.” Laatst was Alan op het station om met de bus en trein naar Hamburg te gaan, om voor het eerst zijn moeder te bezoeken. Maar met zijn verblijfspas (geldig tot 27 oktober 2020) , mag hij niet reizen. “Dat is een nieuwe regeling, dat werd mij daar gezegd.” Dus maar weer terug naar de flat.

Hij kijkt naar het Nederlandse nieuws en zegt: “Ik begrijp het, een beetje.” De verkiezingen heeft hij ook gevolgd. Maar wat een goede partij is weet hij niet: “Al die mensen zijn ook nieuw voor mij, ik ken ze niet.” Voor de rest van de dag heeft hij nog geen plannen, ook niet voor het weekeinde. “Ik weet het nog niet.” En wat gaat hij vanavond koken? “Dat weet ik ook nog niet.” Of er boodschappen in huis zijn? “Ik moet nog even kijken.”

 

Thuis bij Alan Abdo (27).

 

Geen Reacties

Sorry, het reactieformulier is gesloten.