Top

“De kinderen missen mij en huilen. Ik huil ook.”

“De kinderen missen mij en huilen. Ik huil ook.”

“Als ik een bus zie rijden word ik opgewonden. Dan wil ik zelf achter het stuur! Als je met zo’n grote bus overweg kan dan voel je je, ja hoe moet je dat zeggen, dan voel je echt een man hè. In Syrië reed ik als touringcar chauffeur met toeristen. We reden met Duitsers, Belgen, Fransen, Amerikanen, Engelsen en Nederlanders. In het Midden-Oosten zijn heel veel historische plaatsen zoals Palmyra, de stad van de duizend zuilen. Maar we reden ook naar historische plaatsen in Turkije, Jordanië en Libanon. Dat is allemaal redelijk dichtbij. Israël? Nee, dat ging natuurlijk niet. Zelf spreek ik geen vreemde talen, maar er was altijd een gids bij. Amerikanen waren nog al eens bang, die gingen niet zelf op stap. Maar met de andere toeristen was het altijd leuk. Zo hadden we een keer een groep Fransen waar we een party voor geregeld hadden met veel eten en drinken. De volgende ochtend kwam er niemand opdagen; lagen ze allemaal ziek in bed!

Ik had een goed leven, maar het werd te gevaarlijk. Als bijvoorbeeld een soldaat van het leger was omgekomen in een bepaalde straat dan kwamen ze om een willekeurig persoon die in die straat woonde als represaille te vermoorden. Of meerdere. Ik heb een vrouw en vier kinderen. Twee meisjes van 7 en 5 en twee jongens van 13 en 10. Ik vond het te gevaarlijk om ze mee te nemen naar Europa. Nu hebben we alleen contact via WhatsApp. Skypen wil niet, ik heb een stupid phone. De kinderen missen mij en huilen. Ik huil ook.”

 

Jehad Allaham (38) uit Damascus, Syrië

 

Geen Reacties

Sorry, het reactieformulier is gesloten.