Top

“Ik wist niet dat het zo’n pijn zou doen als je je kinderen moet achterlaten.”

“Ik wist niet dat het zo’n pijn zou doen als je je kinderen moet achterlaten.”

“Ik ben hier met mijn zoon Ahmed, hij is negen jaar. Het ergste is de “missing pain”, mijn vrouw en twee andere kinderen zijn in Turkije achtergebleven. Mohammed is vijf en mijn dochter Norman is zes jaar. Wij hadden niet genoeg geld om allemaal naar Europa te komen. Ik ben bang dat ik hier doodga en dat ik mijn kinderen nooit meer zal zien. Ik wist niet dat het zo’n pijn zou doen als je je kinderen moet achterlaten. We hebben de laatste jaren overal in Syrië gewoond, we gingen steeds naar plekken waar het rustig was, maar dan begon na verloop van tijd ook daar de oorlog. We zijn eerst gevlucht naar Koerdisch gebied in Turkije. Mijn vader is daar overleden in een ziekenhuis. Daarna zijn we teruggegaan naar Syrië, om vervolgens toch weer terug te gaan naar Koerdisch gebied. In Syrië was ik elektricien, ik was goed in mijn werk. Nu ben ik hier. Mijn zoon Ahmed wil niet van mijn zijde wijken, hij durft niet alleen te zijn zonder zijn vader. Hij wilde eerst ook niet naar school hier, maar nu gaat hij wel. Mag ik even de telefoon opnemen?”

Zijn vrouw Amina belt vanuit het opvangkamp in Turkije. Het is er koud op dit moment. Via de Skypeverbinding zwaaien Mohammed en Norman, in dikke rode nylon winterjasjes, naar hun vader Adnan. Vader en zoon zwaaien verlegen terug. Er wordt niet gesproken. Een dikke traan loopt over Adnan’s rechterwang. “Missing pain”.

 

Adnan (40) en Ahmed uit Damascus, Syrië

 

Geen Reacties

Sorry, het reactieformulier is gesloten.