Top

“Het leek het verstandigst, om alleen te gaan. Ik durfde niet met mijn kinderen de tocht te ondernemen.”

“Het leek het verstandigst, om alleen te gaan. Ik durfde niet met mijn kinderen de tocht te ondernemen.”

“Ik ben zo verdrietig. Ik ben hier alleen naartoe gekomen; mijn man en mijn drie kinderen zijn nog in Aleppo, ze wonen bij mijn moeder. Ik maak me vreselijk veel zorgen om hen. Er is geen stromend water, geen elektriciteit. Bijna niets staat meer overeind. Na de laatste bombardementen op Aleppo ben ik zo bang geweest, het duurde heel lang voor ik contact  kreeg en wist dat mijn familie ongedeerd was.”

“Het leek het verstandigst, om alleen te gaan. Ik durfde niet met mijn kinderen de tocht te ondernemen. En die angst bleek niet onterecht: het was een verschrikkelijke reis. Het ging mis met de boot waarmee ik de overtocht naar Griekenland maakte. Ik heb urenlang in de zee gelegen. Er waren ook veel kinderen aan boord, die ik heb geholpen met hun zwemvesten en vastgehouden zodat ze niet zouden verdrinken. Gelukkig werden we gered. Via Athene ben ik uiteindelijk met het vliegtuig naar Nederland gekomen.”

“Ik ben hier nu bijna vijf maanden en het het is nog steeds niet duidelijk wanneer er iets gaat gebeuren. Of mijn familie hier naartoe kan komen. De onzekerheid is afschuwelijk. Maar vooral het missen. Ik heb niets nodig, geen geld, niets. Ik wil alleen maar mijn kinderen – de jongste is pas acht. Mijn moederhart bloedt.”

 

Ebaa Farra (38) uit Aleppo, Syrië

Geen Reacties

Sorry, het reactieformulier is gesloten.