Top

De kat van de Van Swietenlaan

De kat van de Van Swietenlaan

Ineens kwam het wereldnieuws heel dichtbij, toen eind 2015 aan de Van Swietenlaan een noodopvang werd geopend om de grote stroom vluchtelingen een veilige plek te bieden, in een leegstaand kantoorgebouw aan een drukke rotonde naast het Martini Ziekenhuis.

Nieuwsgierig naar onze nieuwe buren gingen we naar ze toe. Met koffie, koekjes en doosjes Jip&Janneke-rozijntjes van de Hema. Om naar hun verhalen te luisteren en die verhalen door te vertellen, aan iedereen die het wil horen, even zonder vooroordelen. Want we zijn tenslotte allemaal mensen.

Een portret maken in tekst en één foto; dat was ons plan. Menig zondagmiddag togen we met ons jade-groene fotodoek naar de Van Swietenlaan. En wat waren we welkom! En wat hadden we bijzondere gesprekken. Emotioneel, verdrietig maar ook met opmerkelijk veel kracht en humor. Het waren op een bepaalde manier heel gezellige middagen, daar in de zon, op de houten picknickbanken. Bewoners en Stadjers die met elkaar gingen voetballen, eten en spelen. Iedereen deed z’n best om de vluchtelingen zich thuis te laten voelen en de wederzijdse waardering was groot.

 

Op een dag was er een rode kater komen aanlopen. De bewoners hadden hem een doos gegeven met een dekentje en daar lag hij vaak; op zijn troon naast de verwarming bij de entree. Medewerkers probeerden hem naar huis te sturen, alhoewel men niet wist waar hij woonde. Misschien was hij ook gevlucht. Een kat zonder verblijfsstatus, op zoek naar onderdak en gastvrijheid. Hij bleef. En voelde zich best thuis, zo te zien. Hij was alom geliefd en werd behandeld zoals de bewoners ook zelf graag gezien wilden worden.

De kat had het wellicht nog een hele tijd kunnen volhouden zo, maar voor de bewoners duurde het verblijf lang, misschien wel te lang. Bijna een jaar lang magnetronmaaltijden en met z’n achten op een kamertje is genoeg.  Inmiddels is de opvanglocatie gesloten en zijn veel van de ex-bewoners inwoners van onze stad en provincie geworden. Sommigen missen de gezelligheid, anderen willen het liefst vergeten dat ze er ooit gewoond hebben.

Onze bezoekjes aan de Van Swietenlaan zijn voorbij. Het groene doek ligt op de zolder en waar de kat is weten we niet. Maar de mensen zitten nog steeds vol verhalen. Vooruit kijken is nog niet zo makkelijk wanneer je zoveel hebt achtergelaten maar ze proberen er het beste van te maken. En wij? Wij zijn nog steeds nieuwsgierig en wederom welkom in hun nieuwe woningen, waar de achtergrond vervangen is door wat als thuis voelt. Vele portretten zullen er dus nog volgen want we zijn nog lang niet uitgepraat met elkaar.

 

Geen Reacties

Sorry, het reactieformulier is gesloten.